Sport in de wereld...

Vandaag was Queen Elisabeth II voor het eerst in 33 jaar aanwezig op Wimbledon. Zij koos voor Centre Court, duizenden anderen richten de blik op Court 18. Daar begonnen John Isner en Nicolas Mahut omstreeks 16u30 aan het vervolg van hun partij uit de eerste ronde. Gisterenavond staakten beide heren hun wedstrijd bij een 59-59 stand in de vijfde set. De ganse tennis- en bij uitbreiding sportwereld stond er met immense verbazing naar te kijken. Pure emotie gekruid met de nodige dosis dramatiek. Sport op z’n best.

Eigenlijk zijn er geen woorden voor. Hallucinant is het. Beide heren sloegen haast alle records van de tabellen. De langst durende wedstrijd ooit, de meeste games in een wedstrijd, het hoogste aantal aces,…

Meteen duikt de vraag op om ook op Wimbledon een tie break in te voeren bij 6-6 stand in de vijfde set. Tot nu toe is dit enkel op de US Open het geval. Zelf zijn we hier geen voorstander van. De gebeurtenissen van de afgelopen dagen zijn een dergelijke uitzondering dat niet het ganse systeem dient te worden gewijzigd. Had men de regel ingevoerd, hadden we nooit de memorabele ontknopingen van de voorbije jaren gekend (2008: Nadal - Federer 9-7 ; 2009 Federer – Roddick 16-14).

Verbazend was de mentale kracht die Nicolas Mahut aan de dag legde. Maar liefst 65 keer moest de Fransman serveren om in de wedstrijd te blijven. We doen hierbij een voorstel aan de kersverse Franse bondscoach Laurent Blanc. Laat de spelers van Les Blues de wedstrijd Isner – Mahut integraal bekijken. Toon hen wat doorzettingsvermogen in de sport is, vechten als gladiatoren voor elk punt tot je bijna niet meer op de benen kan staan. Laat hen zien wat het betekent om als sportman de eer van je land te verdedigen. Na meer dan 11 uur aan het scherm te zijn gekluisterd, zullen de Franse spelers de boodschap wel begrepen hebben.

Isner haalde het uiteindelijk met 70-68. Wie aan het langste eind trok, is na zoveel wilskracht en doorzettingsvermogen eigenlijk van geen tel. Beide heren stapten na afloop van drie dagen tennis als winnaars van de court. Isner moet morgen alweer de baan op. Tegenstander is de Nederlander Thiemo de Bakker. Die won eergisteren zijn wedstrijd met ‘slechts’ 16-14 in de vijfde set.

Dat onze Britse buren wel eens tegendraads kunnen zijn, wisten we al langer. Zo hanteert Wimbledon bij het bepalen van de reekshoofden steevast een andere ranglijst dan deze van de ATP en WTA. Meestal zorgt deze ‘grasindex’ voor weinig discussie. Dit jaar is het echter anders. De heren en dames van de All England Lawn Tennis and Croquet Club beslisten om Rafael Nadal, ’s werelds nummer één, en Roger Federer, titelverdediger in Londen, van plaats te wisselen. Op zich nog te verantwoorden maar toch al op -en wat ons betreft over- het randje. Feit is wel dat men bij het bepalen van de reekshoofden de nodige dosis consequentie aan de dag moet leggen. Zo vragen we ons bijvoorbeeld af waarom Andy Roddick dan niet als derde reekshoofd wordt geplaatst? De Amerikaan was al drie keer verliezend finalist en kan op het gras meer adelbrieven voorleggen dan Novak Djokovic (3^de) en local hero Andy Murray (4^de). Roddick, ’s werelds nummer 7, is in Londen 5^de reekshoofd.

Vanaf maandagmiddag draait het op de banen van de AELTC allemaal om het tennis. Roger Federer trapt Wimbledon 2010 af tegen de Colombiaan Alejandro Falla. De Zwitser kan alvast niet mopperen met de loting. Op weg naar een 7^de titel lijkt in de halve finale Andy Roddick of Novak Djokovic pas de eerste moeilijk te nemen horde. Tijdens de eerste anderhalve week kijkt Federer vooral gravelspecialisten in de ogen alvorens in de kwartfinale wellicht landgenoot Stanislas Wawrinka of Roland Garros verrassing Thomas Berdych te treffen. De vraag is of die laatste het niveau van Parijs kan aanhouden. Aan de andere kant van de tabel krijgen we in de kwartfinale wellicht een duel tussen Rafael Nadal en Robin Soderling. De Zweed bevestigde afgelopen maand in Parijs dat hij wel degelijk tot het kransje toppers behoort. Vraag rest of hij ook in Wimbledon de topreekshoofden kan verontrusten? Slaat Nadal zich voorbij Soderling, dan komt hij in de halve finale wellicht Andy Murray tegen.

Voor het eerst in jaren mogen we in het enkelspel ook iets verwachten van de Belgische mannen. Xavier Malisse verkeert in een super grasvorm (zo versloeg hij in Queen’s Novak Djokovic en haalde hij afgelopen week de halve finale van het tornooi in Rosmalen). Malisse, ooit halve finalist in Londen, ziet in de eerste ronde  Juan Carlos Ferrero aan de andere kant van het net. Slaat hij zich voor de Spaanse ex-nummer één, dan kruist de X-man in de derde ronde het pad van man in vorm Sam Querrey, winnaar van het tornooi op de Queen’s Club.

2010 Brengt ook onze Belgische meisjes terug naar Wimbledon. Merkwaardig genoeg bevinden ze zich allen binnen dezelfde tabelhelft. Clijsters en Henin kunnen elkaar ontmoeten in de achtste finales. Bij Wickmayer en Flipkens is dit al in de tweede ronde het geval.

We zijn opnieuw klaar voor de tweewekelijkse hoogmis van het tennis. Wimbledon, dat is traditie en prestige, maagdelijk witte tenniskledij, strawberries and cream, regenpauzes, Middle Sunday en dit alles gekruid met heerlijke analyses op de BBC van onder andere John McEnroe en Boris Becker. Leg die vuvuzela’s maar even aan de kant.

Centre Court Monolo Santana, La Caja Magica, Madrid, 18u30, zondagavond. Voor het eerst in 12 maanden staan Roger Federer en Rafael Nadal tegenover elkaar. Een jaar eerder diende Federer Nadal hier z’n eerste nederlaag op gravel toe in 33 wedstrijden, meteen het begin van een bijzonder negatieve periode in de tenniscarrière van de Spanjaard. Naast verlies in de achtste finales van zijn Roland Garros, hield een knieblessure Nadal weg van Wimbledon en moest hij noodgedwongen de eerste plaats op de wereldranglijst afstaan aan een herboren Federer. Ook tijdens de Australian Open eerder dit jaar, wist Nadal niet tot de eindstrijd door te dringen. 

Intussen zijn we een jaar verder en regeert gravelkoning Nadal als voorheen. Na zeges in Monte Carlo, Rome en nu ook Madrid staat de teller inmiddels op 15 opeenvolgende overwinningen. In 2010 verloor Nadal op gravel nog geen enkele wedstrijd. Toch hoeft Federer allerminst te wanhopen. De Zwitser kreeg zowel in set 1 als 2 genoeg kansen op een mogelijke break en kwam in de tie break op een 4-2 voorsprong. Bovendien gaat de gravelcurve van Federer in stijgende lijn. Daar waar in Rome meteen werd verloren van Ernests Gulbis en in Estoril subtopper Montanes te sterk bleek, haalde Federer het in Madrid wel van Gulbis en versloeg hij in de halve finale man in vorm David Ferrer. Bovendien kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat het verschil op gravel tussen Nadal en Federer nooit zo klein was als de jongste twee jaar. Federer is sedert vorige seizoen een andere gravelspeler geworden. Het dropshot blijkt daarbij een intussen beproefd recept. De vraag blijft of het genoeg is om Rafael Nadal in Parijs van een vijfde zege te houden.